Perry, Kardashian ve Paltrow, hanımefendilerin belirli bir halde güçlendirilmesinin savunucuları olmuştur. Kardashian, başarıya ulaşmış ticari girişimlere öncülük etmek ve kendisini bir ceza adaleti reformcusu olarak tekrardan keşfetmek için öncü realite TV şovunu kullandı. Perry’nin şarkıları, onun LGBTQ ittifakına işaret ediyordu ve 2013’teki single’ı “Roar”, kelimenin tam anlamıyla Hillary Clinton’ın kampanya marşıydı. Donald Trump’ın seçilmesinden sonrasında kol bandı taktı.

Sadece bu sözde eşitlikçi değerler, gerçeklikle daima rahatsız edici bir halde iç içe geçmiştir.

Kültürel sahiplenme mevzusunda birden fazla tepkiyle karşılaşan Perry, “Chained to the Rhythm” benzer biçimde şarkılarda “bilgili” pop tedarikçisi olarak tekrardan markalaştı. “Beyaz çitlere” hapsolmak ve pembe gözlükler takmak, toplumsal normları eleştirmek ve insanların kendi soyutlama edilmiş dünyalarında kaybolma yollarını vurgulamak hakkında şarkı söylemiş oldu.

Sadece Perry’nin konumu hiçbir süre köktencilik olmadı. Instagram gönderisini “#doyoubutjustuseyourvoteok” hashtag’iyle noktaladı, Madonna’nın 90’ların “Oylamayı Salla” kampanyasında uyguladığı türden eski usul siyasal vatandaşlık dersi, sanki seçmenlerin büyük seviyede haklarından yoksun bırakıldığı bir çağda oy kullanmak hepimiz için mümkünmüş benzer biçimde.

Dahası, Los Angeles manzarasında sözde kontrolden çıkmış suçla ilgili sağcı konuşmaları onayladı. Caruso’ya oy verdiğini gösteren Instagram gönderisinde “Birçok nedenden dolayı (haberlere bakın) fakat bilhassa Los Angeles sıcak bir karmaşa olduğundan oy veriyorum” diye yazdı.

Perry benzer biçimde, Kardashian da imajını kendi şartlarına nazaran satma ve kendi işini kurma fikri üstüne kurulmuş, ıslak bir feminizm türünden koca bir imparatorluk yarattı.

Bununla birlikte, toplumsal medya yorumcuları, moda tasarımcıları ve hatta öteki ünlüler, Kardashian’ı Siyah ve kahverengi seçimi benimsemekle suçladılar. Ek olarak eski çalışanlarından, kendisinin ve ailesinin stajyerlere ödeme yapmadığına ve toplumsal medya çalışanlarına düşük ücret ödediğine ve hatta ev işçilerine mola vermediği için bir iş davası açtığına dair tutarlı iddialarla karşı karşıya kaldı. (Kardashian, eski çalışanlarının KKW Beauty’deki emek harcama koşulları yada Kardashian ailesinin uygulamalarıyla ilgili iddialarına cevap vermedi. Sözcüsü, davaya şu açıklamayla cevap verdi: “Bu işçiler üçüncü taraf bir satıcı vesilesiyle işe alındı ​​ve ödemeleri yapılmış oldu… Kim, satıcı ile çalışanları içinde meydana getirilen sözleşmeye taraf değildir, bundan dolayı satıcının işlerini iyi mi yönettiğinden görevli değildir.”)

Toplumsal medyada bu emek sorunlarının hiçbirini düşünceli bir halde ele almadı. Sadece geçen Aralık ayında tutucu bir podcast’te eleştirilerle yüzleşmekten bahsetti. “İptal kültürüne asla girmedim,” dedi. “Hakkaten … ifade özgürlüğüne inanıyorum.” Kardashian, eski kocası Kanye West’i de ifade özgürlüğüne atıfta bulunarak savundu: “‘Niçin olmasın’ diye düşündüm. [Kanye] almak [his MAGA hat] İnandığı şey buysa? dedi Kardashian. “Niçin onu televizyonda giyemiyor? Ülkenin yarısı oy kullandı [Trump] öteki insanların da ondan hoşlanılmış olduğu oldukça açık.” Sanki hepimiz kurumsal medya platformlarına eşit erişime haizmiş benzer biçimde.

Bununla birlikte Kardashian, siyasal kişiliğine yeni bir unsur katıyor: ceza adaleti reformuna sözde bir yatırım ve beyaz olmayan insanların kriminalize edilmesiyle savaşım. Kişisel bulunduğunu, şundan dolayı “karma çocuklar” yetiştirdiğini iddia etti.

Gene de birçok seçkin benzer biçimde, kitlesel hapsedilme krizini ve hayırsever çalışmalarını bir halde kendi kentindeki “korkulu suçtan” ​​ayrı görüyor benzer biçimde görünüyor. Kardashian, Caruso’yu onayladığı videosunda, Perry’nin yapmış olduğu sağcı kabahat dalgası konuşma noktalarını tekrardan gündeme getirdi, ilan: “Şehrimizde oldukça büyük ve oldukça ürkütücü bir problem olan suça destek olabileceğini düşünüyorum.”

Kardashian ve Perry’nin destekleri kısmen dikkate kıymet, şundan dolayı Y kuşağının medyada sunulma biçimlerine ayak uyduramıyorlar – bilhassa emek harcama meseleleri mevzusunda giderek politize olmuş bir nesil olarak.

Paltrow, uzun süredir ilişkilendirilebilirliği satmanın üstünde görünen bir Gen X Hollywood evladı olarak birazcık değişik. O daima, terapinin onun fena şöhretli “bilgili ayrılma” boşanma beyanından bahsetmesi benzer biçimde, en iyi ihtimalle liberal benzer biçimde görünen sen ve ben olmakta özgür bir ahlakı temsil eden Oscar ödüllü Hollywood kraliyet ailesi olmuştur; yaşam seçimi markası Goop’un armağan rehberi rutin olarak beş ve altı figürlü lüks eşyalar ihtiva eder.

Oyunculuktan vazgeçti – kitlelerin onun imajını almasını gerektiren bir kariyer. O şekilde olsa bile, Goop çoğu zaman vücutlarıyla kontakt kuran hanımefendilerin ikinci dalga aromalı bir kutlamasını sattı. Mesela, Goop, sözde bebek bezi vergisine yada çocuk bezlerinin lüks mallar olarak vergilendirilmesine dikkat çekmek için düzmece bir “tek kullanımlık lüks bebek bezi” öne sürdü. (Bu, Goop’un “suçlu vergi mükelleflerinin” bir listesini yapmasından sonrasında, onu vergi ikiyüzlülüğünün en sevilen sağcı sembolü yapmış oldu.)

İnsanlar Goop’u satışa güvenmekle suçladı beyaz kadınlara oryantalizm. Ve Kardashian benzer biçimde, Paltrow’un işçi politikası da şu şekilde özetlenebilir: Ayrıcalıklı insanların işi daha zor. O süre bile, Caruso’nun “‘Sokaklarımızı temizleyip işler hale getirmek için çaresizce Rick’e ihtiyacımız var'” ifadesi, artan kabahat ve bozulmayla ilgili sağcı anlatıları meşrulaştırdı. (Ek olarak Caruso’nun sahibi olduğu bir dinlence beldesinde bir Goop mağazası bulunmaktadır.)