6.

“Büyürken daha oldukca kendim için savaşmamak ve savunmamak. Dersler, işler, projeler ve hobiler ile savaşım ettim. Herhangi bir şeye odaklanmakta hakikaten zorlandım. Öğretmenlerim bana aptal, tembel ve daha bir sürü şey dediler. dostlar ve iş arkadaşları… Bunlardan hiçbiri olmadığımı biliyordum fakat işleri yoluna koyamıyordum… Şimdi, 40’lı yaşlarımda bir baba, kızımda da benzer problemler görmeye başladım. Bazı uzmanlarla konuşmaya gittiğimde, DEHB ve yaygın anksiyete bozukluğu olduğu ortaya çıktı.”

“Tedavisini ve bazı ilaçlar için reçetesini aldık ve her şeyde oldukca daha iyi durumda. Onun mücadeleleri ile benimki arasındaki benzerlikler beni kontrol yaptırmaya motive etti ve hakikaten de bana DEHB (dikkatsiz tip) teşhisi kondu. Başladım. danışmanlık ve ilaç tedavisi ve sanki bir anahtar atılmış şeklinde Sonunda işlevsel bir insanım.

Şimdi, ben bir tek bu şekilde büyümenin duygusal travmasıyla ve ailemin ya da herhangi birinin hakikaten bulmak için çaba sarf etmiş olduğu ‘olabilecek’ bir hayata dair tüm bastırılmış hayal kırıklığı ve öfkeyle uğraşıyorum. niçin bu şekilde olduğumu anladım. … geç olması asla olmamasından iyidir sanırım.”

—u/A_bowl_of_porridge